|
|
|
Dr Krzysztof Szamburski ŻYCIORYS ZAWODOWY I NAUKOWY 1976 – ukończenie studiów psychologicznych – Uniwersytet Warszawski
1976-1989 – praca w Centrum Naukowo–Badawczym Spółdzielczości Inwalidów (od asystenta do Kierownika Zakładu Rehabilitacji Społecznej)
1987 – stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w Instytucie Badań Pedagogicznych w Warszawie
1988 – ukończenie Pomagisterskiego Studium Logopedycznego przy Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
1989 – praca w Pomagisterskim Studium Logopedycznym, obecnie na stanowisku starszego wykładowcy i p.o. Kierownika Studium
1990 – praca w Specjalistycznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej TOP
1999 – ukończenie dwupoziomowego kursu w zakresie integracji sensorycznej i uzyskanie kwalifikacji terapeuty SI ZAINTERESOWANI BADAWCZE Moim głównym przedmiotem zainteresowań jest problem jąkania. Uważam, i staram się to udowodnić, że jąkanie jest zaburzeniem emocjonalnym i zostaje wyuczone, ponieważ pierwotnie chroni podmiot przed lękiem, który jest konsekwencją przeżywanego konfliktu emocjonalnego. Taki pogląd, niezbyt popularny w Polsce, a chyba również na świecie, wiąże się ze specyficznym podejściem do terapii jąkania, która ma głównie charakter psychologiczny i zmierza do zrozumienia przez podmiot różnych mechanizmów determinujących jego aktualne funkcjonowanie, a także wcześniejsze uwarunkowania tego, co dzieje się w teraźniejszości. Oddziaływania logopedyczne mają w tej terapii charakter pomocniczy, choć w pewnych jej etapach są bardzo ważne, a czasami stają się jedyną dostępną formą niesienia pomocy. Miarą osiągniętego w terapii sukcesu jest pomyślne funkcjonowanie społeczne. Objawy jąkania mogą się utrzymywać jeszcze przez jakiś czas, ale ich występowanie przestaje być dla jednostki problemem albo ma marginalne znaczenie.
W swojej terapeutycznej pracy zajmuję się dziećmi, młodzieżą, a także pacjentami dorosłymi. Prowadzę terapię indywidualną i grupową, a także rodzinną.
Coraz więcej uwagi poświęcam mózgowym mechanizmom powstawania jąkania. Opracowałem neuropsychologiczną koncepcję tłumaczącą narodziny jąkania. Jej weryfikacja jest jednak bardzo trudna i wymaga badań aparaturowych, na przykład przy pomocy urządzenia wytwarzającego i obrazującego funkcjonalny rezonans magnetyczny (fMRI).
Od kilku lat moje zainteresowania terapeutyczne poszerzyły się i objęły dzieci z innymi niż jąkanie zaburzeniami rozwojowymi. Po uzyskaniu odpowiednich kwalifikacji staram się im pomagać zgodnie z zasadami teorii integracji sensorycznej (SI). TOWARZYSTWA NAUKOWE I SPOŁECZNE - Polski Związek Jąkających się – członek
- Polskie Towarzystwo Logopedyczne – członek
- Polskie Towarzystwo Psychologiczne – członek
- Komisja Rozwoju i Zaburzeń Mowy Komitetu Językoznawstwa PAN
- Polski Związek Logopedów – członek prezydium Zarządu Głównego, Przewodniczący Komisji Kształcenia, Statusu Zawodowego i Certyfikatów.
WYBRANE PUBLIKACJE - Specyfika obciążenia pracą osób upośledzonych umysłowo i chorych na schizofrenię, Wydawnictwo Spółdzielcze, Warszawa 1993 (współautor).
- Przystosowanie do pracy osób niepełnosprawnych – uwarunkowania osobowościowe i społeczno-
-zawodowe. CN–B SI CZSI, Warszawa 1986. - Funkcjonowanie szkolnictwa zawodowego dla osób niepełnosprawnych [w:] System rehabilitacji zawodowej i zatrudnienia osób niepełnosprawnych, red. J. Mikulski, A. Kurzynowski, Centrum Naukowo–Badawcze SI, Warszawa 1994.
- Losy zawodowe absolwentów Centrum Kształcenia i Rehabilitacji Inwalidów w Konstancinie, "Problemy Rehabilitacji Społecznej i Zawodowej" 1990, nr 1–4.
- System zawodowej edukacji osób niepełnosprawnych w opinii dyrektorów i absolwentów zawodowych szkół specjalnych, "Problemy rehabilitacji Społecznej i Zawodowej” 1994, nr 2.
- Analiza patomechanizmu powstawania jąkania a program terapii, "Logopedia" nr 26, PTL, Lublin 1999.
- Edukacja specjalna a logopedia [w:] Edukacja osób niepełnosprawnych, red. A. Hulek, PAN, PTWK, Warszawa 1993.
- Jąkanie – przyczyna czy skutek zaburzeń emocjonalnych? Konsekwencje dla terapii [w:] Postępy psychoterapii, t. III., red. L. Gapik, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, Poznań 2000.
- Koncepcja specjalistycznego ośrodka rehabilitacyjnego dla osób jąkających się – założenia teoretyczne, sposoby leczenia [w:] Podejście do niepełnosprawności w państwach europejskich na przykładzie osiągnięć w terapii jąkania. Europejska wymiana poglądów. Materiały pokonferencyjne, Kraków, 2000.
- Nerwica jąkania – inny sposób spojrzenia na problem niepłynności mówienia, "Logopedia" nr 23, PTL, Lublin 1996.
- Pomyśl o sobie i swoim jąkaniu – sześć grzechów głównych, które być może popełniasz. Słowo wyboiste. Materiały z X Ogólnopolskiego Zjazdu Szkoleniowego Osób Jąkających się w Gdańsku 11–14.11.1999 roku. PZJ, Kraków 1999.
- Technika wystukiwania sylab – propozycja uzyskiwania płynności mówienia [w:] Diagnoza i terapia osób jąkających się, Warsztaty Logopedyczne, Białystok 1997.
- Terapia w nerwicy jąkania [w:] Diagnoza i terapia osób jąkających się. Warsztaty Logopedyczne, Białystok 1997.
- Jąkanie, Mowa bezładna, Klasyfikacje zaburzeń mowy, Integracja sensoryczna, Fizjologiczna niepłynność mówienia – hasła do Encyklopedii pedagogicznej XXI wieku, Wydawnictwo Akademickie „Żak”.
|
